gelareh

2003-12-03T01:48:00.000-08:00

2003-11-15T00:09:00.000-08:00

گلاره، نارنج طلايش را برداشت و به دنياي شاعرانه ها كوچيد.....

2003-10-17T10:47:00.000-07:00

2003-09-12T00:22:00.000-07:00

2003-06-28T10:25:00.000-07:00

...من يك مسافرم يك مسافر تنها... نه مسافر جاده هاي سبز نه مسافر شهر عشق... و هر بار با كمال احترام به من مي گويند: مسافر عزيز، ايستگاه پاياني مي باشد، لطفا پس از توقف كامل ... .....پس از شنيدن صداي .... مردم در خود مي جوشند من مسافري تنهام.... مشتركي مورد نظر نيست... من مسافري تنهام كه هر بار وسوسه مي شود از خط قرمز كنار سكّو - كه حريم ايمني اوست- عبور نمايد و از دويدن بر روي پله هاي برقي خودداري ننمايد و از خروجي سمت چپ ايستگاه استفاده بفرمايد... تا براي هميشه مايه’ ننگ شركت وزين مترو شود.... من يك مسافرم و نذر كرده ام كه حلق پر از دود خود را روي حلقه’ دار بياويزم تا خشك شود.... شايد مشتركي مورد نظر شود... مشترك مورد نظر در دسترس بيايد نه....در دست رس بيايد... نه....در قلب رس .... من مسافري تنهام اختركم گم شده است... اما... گمانم روزي از اين روزها روباهي بيايد و اهلي ام كند

2003-06-13T01:08:00.000-07:00

2003-06-09T10:22:00.000-07:00

loving...........

If you love some one because you think that he/she is really gorgeuse….then it’s not Love ….it’s “Infatuation” ………

If you love someone because you think that you shouldn’t leave him/her because others think that you shouldn’t …….then it’s not Love …..it’s “Compromise”…..

If you love someone
because you have been kissed by him/her…..then it’s not Love…. It’s “inferiority complex”…….

If you love someone because you cannot leave him/her thinking that it would hurt his/her feelings…..then it’s not love…….it’s” Charity ”……

If you love someone because you share every thing with him/her ……then it’s not Love…….it’s “ Friendship ” ……

But if you feel the pain of the other person more than him/her even when he/she is stable and you cry for him/her…..that’s * “Love ” *.

If you get attracted to other people but stay with him/her without any regret……that’s * “Love ” *.

If you let him go knowing that he/she has to go but he/she doesn’t want to……that’s * “Love ” *

When two souls grow to one , ther is nothing to be shared at all , because everything
goes to the unity. LOVE is not a cake wich you devide it to some pieces and give each
to some one . You give the whole to one you love…

So when you fall in love you never hesitate coz a true lover is free enough to give
everything , every moment , everywhere.

You may know no Whys and no How’s but something…this simple thing :

You love someone , coz you love someone,that’s all…

2003-06-06T05:46:00.000-07:00

2003-05-30T13:48:00.000-07:00

بيگانه ها از نگاه كردن به چهره’ همديگر خسته نمي شوند. درد چشمها را مي سوزاند. دستها به ناچار به زير چانه ها چسبيده اند . آدمها با يك نفر حرف مي زنند و نگاهشان در چشمهاي يك نفر ديگر است . هيچكس با هيچكس نيست .
يك نفر مي گويد : - نور اينجا زياد است . يك نفر هم مي گويد : - تاريك است ، چشم ، چشم را نمي بيند .
مرد نگاهش مانند انسانهاي تب دار مبهوت و بي رمق است . مرد ديگر كه روبرويش نشسته است ، لبخند مي زند : - خوب مي گفتي......
- چه مي گفتم ؟...
...قصه’ كتاب را.....تو و يك نفر.....
.هردو از شيشه’ بزرگ به خيابان نگاه مي كنند
- -راستش، ميداني؟ قصه اي نبود، من.... چه بگويم؟
- -همان كه بود...
- -همان كه بود يك حادثه’ قشنگ بود . هنوز هم هست ، افسوس ما هردو عاقل بوديم . گاهي هم بايد ديوانگي كرد . نه؟
- -منظورت اين است كه....
- -منظورم اين است كه همه چيز حساب شده نيست. نمي تواند باشد.
پيشخدمت جلوي ميز آنها مي ايستد.
- -يك چاي و يك قهوه لطفا.
- -پس حالا تمام شده؟
-نمي دانم....چيزي شروع نشد كه تمام بشود.....چطور بگويم كه بفهمي .همه’حكايت براي من مثل يك رقص بود ،يعني هنوز هم هست.
- درست بگو بدانم چه شده
– - مي داني ؟ كار بهانه بود ، كتاب هم بهانه بود، ما همديگر را پيدا كرده بوديم.در اين زمان كه نام ديگر زندگي كردن گم كردن است، ما همديگر را پيدا كرده بوديم....
چشمهاي مرد ديگر را غم مي گيرد. سرش را تكان مي دهد...لبخند تلخي روي لبانش مي دود.
مرد فنجان قهوه را برميدارد و راست در چشمهاي او مي نگرد: - اين هيچ غم انگيز نبود.....نه غم انگيز نبود......
تراكم دود در فضا بيشتر شده ، چهره هاي خسته به روي هم مي خندند، نگاهها تهي و سرد هستند، يكنفر دردش را در قهقهه هاي گوش خراشش گم كرده است.
چند ميز آنطرفتر يك دختر چشم به زير دارد، ليواني را به بازي گرفته و يخها را در آن مي چرخاند . دختر ديگري كه روبرويش نشسته است سرش را پيش مي آورد و مي پرسد:
- يعني تمام شد؟ به كلي؟
دختر سرش را تكان مي دهد، نگاهش را از يخها بر مي دارد و به نگاه دختر ديگر مي دوزد: - بله ، تمام شد.

- چرا؟ اين تصميم تو بود ؟ ...يا......
- نميدانم كاش مي شد فهميد. ديوانگي هاي جواني ديگر ميّسر نبود...گاهي مرز ديوانگي و شهامت يكي است و من او هيچيك را نداشتيم....تمام حكايت مثل يك رويا گذشت.
– احمقانه است، چرا؟
نمي دانم . فرصت ها كوتاه بودند. ما هميشه مي ترسيديم . از ترس آنچه حقيقت داشت به آنچه حقيقت نداشت پنام مي برديم. چه حرفهاي پوچي بين ما گذشت....
– كجا همديگر را ديديد؟
– رفتم دفتر كارش....يكروز.....براي تهيه’ گزارش......

مرد دود سيگارش را به هوا فرستاد. چشمهاي تبدارش به خيابان خيره مانده بود:
– آمد....يكروز....من آنروز سخت گرفتار بودم....از برخورد آنروزمان چيزي به ياد ندارم،چرا شايد نگاهش براي چند لحظه’ كوتاه چشمم را گرفت. .....
– او باز هم آمد؟
– چند بار ديگر هم آمد، من بحث را تمام نمي كردم. گمان مي كردم مي فهمد كه من از اين كار منظوري دارم. اما بعدها گفت كه تا مدتها از اين حقيقت دور بوده.....
–عاشقش شده بودي؟ به همين سادگي؟
– به همين سادگي؟ منظورت از عشق چيست؟ من ماتم نگرفته بودم، گريه و زاري هم نمي كردم ، خيال خودكشي هم نداشتم. اگر عشق يك نياز كامل بلشد، بله، من به او احتياج داشتم. در نگاهش پذيرش بود و احساس گرم تمام مهربانيهاي خفته..مثل يك الماس.....من فكر مي كردم در پي كسي هستم كه هرگز به دنيا نيامده....او گفت انسان آنچه را مي جويد، يكروز، يكجا پيدا مي كند.اي كاش تا آنزمان تسليم نشده باشد......اي كاش صبر كرده باشد.
مرد ديگر سرش را تكان مي دهد: - مي فهمم ، اما اگر هرگز پيدا نكند.....

دختر لبخند محزوني كنج لبانش نشسته است:- نه، نه، باور كن .فكرش را هم نمي كردم....
– تو باز هم آنجا رفتي؟
– باز هم رفتم . خوب ، كارم اين بود. دومين برخورد ما هم در سردي و بيگانگي گذشت. اما مي داني،من احساس مي كردم با همه’ خودداري هايش نمي تواند مهرباني هاي وجودش را از من پنهان كند. زياد حرف زدن را دوست نداشت. اما به من كه مي رسيد حرف مي زد. صميمانه حرف مي زد و من مي فهميدم.
دختر براي لحظه اي ساكت ماند. انگار هيچكس آنجا نيست، چشمهايش را بست و باز كرد:- يكروز به من گفت "نمي داني يك زن صميمي براي يك مرد چه مي كند.. ميگوييد صميمي ترين زني كه در زندگي يك مرد هست مادر اوست، اما ديگر مادرها هم همدرديهاي صادقانه را از ياد برده اند.چقدر براي من مهم است كه حرفهايم را براي تو بگويم...
– او را زياد ميديدي؟
– نه، وقتي نبود، بهانه اي هم نبود. راهها و بيراهه ها با سيم خاردار از هم جدا هستند. ما در يك بيراهه به هم رسيده بوديم.در فرصتي سخت كوتاه و گذران و با نيازي به پاكي چشمه هاي كوه....احساس ما براي هم ، احساس دو آدم بيكار نبود.....بهانه اي براي گذراندن وقت نبود....در تندباد همه’ گرفتاري هاي زندگي و از پس غباري كه در فضا پراكنده بود ، ما به هم مينگريستيم.

مرد به فنجان خالي از چاي مينگرد و مي گويد: - خود را ملامت نمي كنم....زندگي من يك پاييز كشدار و ممتد بود....در انتظار بهاري كه مي دانستم مي آيد....در اين خاموشي زودرس و ملال آور...يك نفر چراغ به دست...نه....خود ِ نور....خود ِ خورشيد....
– اين را به او گفتي؟
– مدت زيادي طول كشيد...مي ترسيدم رهايم كند، مي ترسيدم ديگر به ديدارم نيايد.......اما يكروز .....همه چيز را به او گفتم.....

دختر گيسوانش را از پيشاني كنار زد: - من......مي خواستم از خوشحالي فرياد بزنم......اما ..... چند لحظه بعد....نگراني جاي همه چيز را گرفته بود......دلش مي خواست من حرف بزنم.گفت " حرف بزن"....حقيقت همان بود كه گفتم: " گفتنش با نگفتنش تفاوتي نمي كند، چيزي عوض نمي شود. اين يك معامله’ بي حساب است....ما به جايي نمي رسيم."....پرسيد: " آنها كه حساب مي كنند به كجا مي رسند؟ " .....حق با او بود. من انگار مجبور بودم كه حرفهاي احمقانه ام را تكرار كنم....انگار همه’ دنيا را به من بخشيده بودند اما درست در لحظه اي پس از مرگم....از حرفهايم چيزي نمي شد فهميد...جاي حيرت نبود....خودم هم نمي فهميدم. نمي شد......
دختر روي صندليش جابجا مي شود. صدايش خشك وگرفته است...: - نمي دانم چرا اينقدر به حقيقت اين احساس ايمان داشتتم....ما هيچيك در جستجوي درمان بيكاري ها و نيازهاي سردر گم و بي راه ِ جواني نبوديم......اما حالا مي فهمم اگر حقيقت داشت، به جايي راه مي برد......

مرد پيشخدمت را صدا مي كند: - يك فنجان ديگر لطفا....
– حرفش درست بود، به او گفتم تصميم با توست. از او خواستم فكر مرا نكند، من كه بچه نبودم...توانايي روبرو شدن با هر پايان ناهنجاري را داشتم...من ياد گرفته ام همه چيز را بپذيرم.....به من نگاه مي كرد.فقط نگاه مي كرد. ساكت مانده بود. دلم مي خواست بدانم به چه مي انديشد . به رويم خنديد.من درد آشكاري را كه مي خواست با خنده هايش بپوشاند دوست داشتم.

دختر به يخهاي آب شده’ توي ليوان نگاه كرد.....: - وقتي از او خداحافظي مي كردم ، گفت: "اين وداع هميشگي است؟ " .......من به خانه برگشتم. از آن شب تا كنون انگار در خواب راه مي روم.
مرد مي گويد: - از آن شب تا كنون انگار در خواب راه مي روم و در خواب زندگي مي گنم. نمي دانم چه شد.او ديگر باز نگشت. خودش همان شب آخر گفت: " وقتي بن بست ها پيش بيني شده هستند، توان راه رفتن در گامها خشك مي شود.....
خيلي سخت بود، اما كشنده نبود.....همه’ الماسهاي دنيا يكروز خاكستر مي شوند....
دختر مي گويد: سخت بود..........خيلي سخت بود..............
..دير شده است، نمي خواهي برويم؟
– چرا؟ چه عجله اي است؟
- نمي دانم، اينجا يك چيزي هست كه مرا اذيت مي كند. بهتر است برويم..... .

2003-04-24T22:14:00.000-07:00

دختر نشسته است روي مبل راحتي توي اتاقش . به تنها ديوار اتاق نگاه مي كند . به كتابخانه ها كه سه ديوار ديگر را پوشانده اند ، به كتابها ، تك تكشان :" اين را خوانده ام ...اين يكي را نه ....اين سه جلد را دوازده ساله بودم كه خواندم....اين چهار جلد را چهارده ساله....." رمانها....شعرها، كتابهاي عرفاني......با بعضي از آنها زندگي كرده بود.....با بعضي ساعتها گريسته بود.كتابهاي قطور دانشگاهي تنها يك رديف را پر كرده بودند...." آن وقتها چقدر كتاب مي خواندم..."
نگاهش كتابها را مرور مي كند : خط سوم.....، فرهنگ تفسيري موسيقي......
دختر توي مبل راحتي فرو مي رود.....:"چقدر وقته يك كتاب حسابي نخوانده ام..."روي ميز كنار تخت چند كتاب است و لاي هركدام يك كاغذ كوچك براي نشانه....." انگار ديگه كتاب خوب اصلا پيدا نمي شه"
دختر نگاه ديگري به كتابخانه مي اندازد. روي يك كتاب مي ماند : زندگينامه ’ شوپن......چيزي ته دلش مي لرزد....به دستهايش نگاه مي كند....به انگشتهايش....."چقدر ناخنهام بلند شده....".به گوشه’ اتاق نگاه مي كند . همانجاست...آرام و بي صدا...."يه بلبل وقتي ساكته و آواز نمي خونه از كجا معلوم وقتي شروع كنه مي تونه همه را مست كنه؟ "
نگاهش مي كند : "چقدر ساكتي!".جوابي نمي شنود............"از من دلخوري؟" جوابي نمي شنود ............."خودت نمي خواي ، مثل امامزاده اي....بايد بطلبي " . جوابي نمي شنود.
دوباره به انگشتانش نگاه مي كند :"هيچ وقت ناخنهايم اينقدر بلند نبوده اند...".توي مبل راحتي تكان مي خورد. "بايد كاري كنم.....نبايد بپوسم"....مگر زندگيش جايي براي فرار از يكنواختي هاي ملال آور روزمره را داشت؟

مادرش گفته بود:"اگر كارت را دوست نداري بگو....تا آنها هم تكليف خودشان را بدانند.دست كم يك نفر ديگر را پيدا مي كنند".
به كارش فكر كرده بود....:"بهترين كاري بود كه مي توانستم پيدا كنم...در بهترين شركتي كه....."
و باز فكر كرده بود...."صبح رفتن ، بعد از ظهر برگشتن...روزها و ساعتها را بيهوده گذراندن......من خود فروشي كرده ام...." پدرش گفته بود :"كار هرگز بيهوده نيست."
چه مي شد گفت؟ چگونه مي شد گفت . تمام مساله خستگي از كار نبود ،خستگي از همه’ قصه بود . از صبح....تاكسي ، كار ، مسووليت ، خانه ، دوستي و همراهي.....همه تكرار مي شد و تكرار مي شد و طاقت شكن بود.
دختر انديشيد ...:"آيا مي شود همه چيز را انكار كرد؟ مسووليت ها را ، نيازها را ، بايدها را....؟"
يك دسته’ مويش را از پيشاني كنار زد....."و اگر كار نكنم؟.....از صبح تا شب ...روي اين مبل راحتي......؟"مگر هفته اي دو سه بار با دوستان رفتن به سينا و موزه و كنسرت كافي نيست؟ مگر كوهنوردي روزهاي جمعه...........؟!"

دوستش گفته بود :"يعني هيچ كس؟"........_"هيچ كس."....._" اما من فكر مي كردم لااقل دو سه نفر را پشت دست داري ! "..............خنديده بود :"هيچ كس."
هيچ كس ، كسي كه بازيهاي كهنه’ ديگران را تكرار نمي كرد.....كسي كه حرفهاي صدباره’ ديگران را بازگو نمي كرد
.....
دختر پيشانيش را به كف دست تكيه داد و پنجه در موهايش فرو برد....دوستانش يك به يك پوسيده بودند.....خانه نشينِ يك مرد...و اسير بايدها و نبايدهاي بي پايانِ چهارچوبِ تنگِ زندگي با او . احساس آزادي كرد.....: " من نمي پوسم."
به گوشه’ اتاق خيره شد....آنجا ، ساكت و آرام....متين و با شكوه.....مثل هميشه. _"ناخنهايم.............."
"مگر تا كي مي شه آزاد ماند ؟ تا كي مي شه بعد از تموم شدن كار ، به جاي خونه راه را كج كرد و رفت كافه شوكا و تناسب ابلهانه’ مردمان آنجا را به هم ريخت؟ آيا همين كافي نيست ؟"
دختر از مبل راحتي بلند شد......"ناخن گير كجاست؟"
گوشه’ اتاق،....ساكت و آرام .....، به طرفش رفت ، صندلي را عقب كشيد ، درش را باز كرد و نشست..........انگشتانش تشنه بودند.....متين و با شكوه.....نغمه ها در فضاي اتاق مي رقصيدند ...............او شوپن مي نواخت.....

2003-04-02T08:37:00.000-08:00

سوار باد مي آيم از اوج آينه ها
نگاه مي كنمت : مست و مات و رسوايي
به جز تجسم بي رنگ حجله اي در برف
نمانده در من و تو شكوِه اي ، تقلايي

نگاه مي كنمت : شمع حجله خاموش است
چراغهاي چروكيده ، پرچمي چرمي
و انقلاب فروخورده اي كه سبز و سياه
كشيده نقش حبابي براي دلگرمي

حباب بودنت اما شهيد حادثه نيست
تو خواب بودي و چشمت هميشه مي خنديد
و ميوه هاي سياه نگاه تبدارت
درون كاسه ي مظلوم چشم مي گنديد

نگاه مي كني ام : متهم ، رديف فلان
و اتهام به ظنّ زنيّت زنها
كدام زن ؟ زن زندان و زجر و زور و زوال
و حكم : خلع يد از سرزمين امن خدا

درون حجله سياه است و برف مي لغزد
به روي قاب فلزيّ ِ گنگ ِ بي تصوير
صداي خواندن يك مرد سابقا عاشق
به گوش مي رسد از طعم تند يك تزوير

هزار و يك نخ گيسوي خويش را كندم
دخيل كردم و بستم به ميله هاي ضريح
دريغ واره ي دردي دروغ واره كه شد
سرود اشك من آواز تيله هاي ضريح

انار دارم و آتش ، تگرگ و دشنه و ياس
هنوز مانده معلق ميان خواهش و خشم
چهارپاره ي شعرم هزار پاره شد ه ست
و پاره پاره ي آن نذر يك ترانه ، دو چشم

هنوز حنجره ات بوي شعر من را داشت
بهانه پشت بهانه ، ترانه پشت دروغ
براي عشق كه اين حجله را به پا كردند
چراغ رابطه تاريك شد به قول فروغ...

گلاره جمشيدي

2003-03-28T02:08:00.000-08:00

نمي دونم . شايد اصلا نوشتن خيلي ساده تر از اينهاست . مگه حتما بايد اتفاق مهمي بيفته كه بخواي چيزي بنويسي . مگه فقط دليل نوشتن بايد چيزي مثل خودكشي دختر همسايه يا دزديده شدن ماشين اون يكي همسايه باشه ؟ مثلا من ميتونم همين امروز رابنويسم . همين امروز صبح كه پاشدم و يادم افتاد نبايد برم سر كار . همين براي احساس خوشبختي كافي بود كه نخوام راه بيفتم و اتوبان مدرّس را توي اين ترافيك برم پايين .
اصلا چرا برم سر كار ؟ حالا كه مي تونم بنشينم تو خانه و زبان بخونم ، پيانو بزنم يا اصلا بنشينم روي تختم و فكر كنم....چرا از صبح تا عصر برم تو يك شركت مسخره و واسه يك مشت آدم عوضي جون بكنم ؟ وقت واسه كار كردن زياده ولي براي ياد گرفتن و احساس آرامش ديگه هيچ وقت مثل اين روزها پيدا نمي شه . حالا مي شه مثل امروز صبح پنجره را باز كرد و نفس كشيد و گفت : بهار........بهار گونه ام را نوازش مي كنه .فكر مي كنم چرا مي گن بهار بر ميگرده . بهار كه برنميگرده . يه بهار ديگه مياد ..... جايگزيني يكي براي ديگري؟
چه خوب كه هوا گرم شده ... من عاشق گرما هستم ...حالا با اين حس خوب بهاري بايد نشست و يه چيزي نوشت . يه چيزي .... يه چيزي .... اما چي آخه .... يك خودكار و اين سررسيد آبي كه توش پر از چركنويسهامه و نمي دونم چرا مال سال هفتاد و هشته ....
بايد بنويسم ... از كي ؟ از چي ؟ ....آدم چرا تا مي خواد بنويسه هوس مي كنه يه چيز عشقي بنويسه ... يه چيز عشقي ..... عشقي ... بدبختي چيز عشقي هم ندارم .... يعني نه اينكه نداشته باشم ها ... آخه ... آخه ببين اصلا لزومي نداره بخوام در مورد تو چيزي بنويسم . من و تو از اولش هم هيچ ربطي به هم نداشتيم ... خودت هم اينو خوب مي دوني . برام هم مهم نيست كه اينهمه وقته كه ازت خبر ندارم . نمي خوام هم خبر داشته باشم . خيال هم نكن كه دلم برات تنگ شده .......!!؟؟ تنگ شده ؟ تنگ شده؟! ! تنگ نشده ؟ دل من براي تو تنگ نشده ؟!.....؟!!دل من ؟ دل من مگه مي تونه براي تو تنگ نشه ؟ مگه اصلا دل من اگه براي تو تنگ نشه دل منه ؟ .....مگه دل من همون موقع كه بهم زل ميزدي و من نگامو ازت مي دزديدم برات تنگ نبود ؟ مگه تموم وقتهايي كه تو باهام حرف مي زدي و من سرمو مي انداختم پايين دلم برات تنگ نبود ؟ ......مگه وقتي گفتم ديگه اين بازي بايد تموم بشه دلم برات تنگ نبود ؟ مگه وقتي بهم گفتي دلم برات تنگ مي شه دلم برات تنگ نبود ؟ مگه وقتي بهت گفتم دلم ديگه برات تنگ نمي شه ، دلم برات تنگ نشده بود ؟ .......مگه حالا ، حالا كه بهار اومده .... حالا كه توي اتاق من زمستونه .....حالا كه من سردمه و دارم مي لرزم .... حالا كه انگشتهام كرخت شده و ديگه تكون نمي خوره ..... دلم برات تنگ نشده ؟
بايد از فردا دوباره برم سر كار.!

2003-02-25T08:10:00.000-08:00

دارم بر مي كردم از دانشكاه ....بهتره سرمو بندازم بايين . حتي ديدن ادمهاي اينجا خسته ام ميكنه . همه جا ادم .همه جا مغازه...
دستفروش .هاي و هو .هوي و هاي....مردان عحيب و غريب..لات هاي بي سر وبا.....بسر بجه هايي كه يا جسب زخم مي فروشند يا ادامس....
نكاهشون نمي كنم . فقط سرعتمو بيشتر مي كنم .كاش جاي راه رفتن بود .خيلي بايد حواستو جمع كني تا به كسي نخوري...زنهاي جادري نمي تونن خودشونو جمع و جور كنن.تا بتوني از كنارشون رد بشي جند ثانيه از زندكي عقب افتاده اي...اينجا همين نزديكي......توي يكي از اين خيابانها...
مي خوام برم اون طرف ميدان . بايد اتوبوس هاي برقي را ببّام.موتورها را و ماشين ها را...كسي نيست كه بياد اين طرفم...
خودشو بكنه سبر بلام..حالا كسي نيست سريع بياد طرف راست.....بهم بكه يواش!
....مغازه ها...-از اينجا لباس مي خره؟.....دكه ي روزنامه فروشي و اون مغازه كه هميشه از توش صداي موسيقي بي كلاس مياد...
غروبه ..فكرش رهام نميكنه...همه ي مردم انكار يك نفر هستند كه تكرار مي شوند....در صف سينما...بشت ماشين هاي ديوانه و خشم كرفته...در سركرداني بياده رو ها..يك نفر در هزار جهره مي كذرد.....صورتش را مي كاوم..تا به جشمانش برسم قالب مي بازد... - نه .او نيست.- خسته ام .اما ته دلم يه جيزي برق مي زنه.همين كه توي خانه كساني هستند كه منتظرمند كافيه كه احساس خوشبختي كنم.... جقدر از اينجا تا خانه راه دارم...
_نبايد ببيجم توي اين خيابون....._ نبايد ببيجم توي اين خيابون......مي بيجم توي اون خيابون- . اينجا ...جاي باي اوست؟
......جه شبي بود.حالا مي فهمم جقدر راهشو دور كرده بود.ساده بكم . اين كارو نمي كرد عجيب بود . كاش نمي كرد. كاش نمي اومد. اما خوب .اومدنش خوب بود .من خيلي جيزا تجربه كردم....حالا يك جيزي ته روحمه كه طعم عسل داره...عسل تلخ.
كجا دارم مي رم؟ تاكسي هاي هفت تير را بايد سوار شم؟يا برم توي اين خيابون و بكم مستقيم؟توي همون خيابوني كه....
_نه نمي شه تحمل كرد...اينجا رو...اصلا نمي شه.
_مهم نيست . كافيه دوستش داشته باشي. حرف مردم جه اهميتي داره؟......._جي درباره ام فكر ميكنن؟ مي كن خودشو به جي فروخت؟اينكه حالا او يه زماني منو دوس....ت....._ مهم نيست. همه جاي دنيا مثل همه.زمين بالا و بايين داره ولي بلند و بست نداره....
خيال خام....جي مي كي تو ....اصلش زير سواله -........
لعنت بر هر صدايي كه صداي باي تو نباشد....لعنت بر هر دانه برفي كه بي من و تو بر كوه ببارد.لعنت بر ثانيه هاي سنكين كلاس الكترونيك سه....لعنت بر هر ساعت سه و نيم روز شنبه اي كه بي تو بكذرد
... وعشق مساوي است با اشكهايي كه بي دليل و با دليل بايين مي ريزند......و عشق مساوي است با عشق . همين

باييز هفتادونه

2003-02-17T12:45:00.000-08:00

2003-02-06T13:17:00.000-08:00

هزار باره به راهم ، هزار باره به رنگ
منم ، نگاه كنيدم : هزار پاي دورنگ

هزار حزن حذر دار و هفت حرف حساب
بيا ببين كف دستم چه مانده گل يا سنگ
×××

نشانه هاي نهاني و بعد خط ، خط، خط
دو راه ممتد بن بست سوي شهر فرنگ

ميان اين دو سه خط راز آشنايي توست
به آن كبودي محضي كه كرده خود را رنگ

به هرچه گام دلش خواست كوك مي كندت
و با دوتار دو چشم تو مي زند آهنگ

تو چون عروسك چوبي ميان هلهله ها
و تور و پولك و سنجاق و گونه اي گلرنگ

نشسته اي و كنارت كسي كه مي خندد
همان كسي كه نهان كرده در كف اش دو فشنگ

شبي كه حنجره ات در طبق طبق آتش
هوار مي كشد و دست او به سوي تفنگ

تو ايستاده اي و آستين گريه ي تو
به دستهاي پر از درد كودكي دلتنگ

كه بندبند وجود به هيچ بند تو را
به بند مي كشد و مي كشد به سويت چنگ

×××
ببين كه در كف دستم چه مانده گل يا پوچ
چه مانده سرفه و خاكستر و كسالت و ننگ

و خاطرات چهل گيس هفت اقليمي
كه شد طلايه گر داستان ماه و پلنگ

مدد از آهن و گندم و بوي سرخ گلاب
...هزار باره به راهم ، هزار باره به جنگ

گلاره جمشيدي

2003-01-26T23:20:00.000-08:00

.....عزيز سلام
اين روزها ، با تمام فصلهايي كه درونم مي گذرد ، تلاش مي كنم تا بر رنج فايق شوم . مدتي بود كه حس مي كردم فكر و روحم از حركت باز ايستاده است. مدام با خود مي انديشيدم كه آن روح زاينده در من كجا رفته است . روزهاي بي حاصل و پوچ ، شبهاي سرگرداني و بي تكليفي.
من چيزي را در ذهنم به فراموشي سپرده بودم . شعله ي مقدسي كه خاموش مي شد و من بي آنكه بدانم در سرماي خاكسترش مي لرزيدم.
عزم كردم تا ترميم استخوانهاي شكسته ي هنرم را آغاز كنم : موسيقي . اين بار با تكيه بر رنج مقدسي كه در من آشيانه كرده بود و من بايست آن را مي سرودم . آنچه تا كنون مانع پيشرفت من شده بود ، تهي بودن از آلام و دردهاي بشري بود و من امروز دردكشيده و رنج برده به جستجوي شادماني و آرامشي
آمده بودم كه در اين دنياي خاكستري رنگ و مسموم و در تنگناي خودخواهي هاي انساني آنرا نيافته بودم .
نغمه هايي كه مدتها در ذهنم مي شكفتند ، مي باليدند و مي چرخيدند ...و من نشنيده شان مي گ رفتم ، اين بار با
تلاشي و كوششي پرورانده ونگاشته شدند تا من عصاره هاي رنج مقدس را به كساني كه رنج مي برند تقديمl كنم .
براي كسي كه به حقارت روح تسليم نمي شود ، زندگي نبردي دايمي با ناملايمات است . نبردي كه اغلب بدون افتخار مي گذرد و ميدان آن در خاموشي و انزوا گسترده شده است
. چه خوب است كه انسان هزار بار زندگي را از سر بگيرد و چه خوبتر كه هزاران بار آن را معنا ببخشد .
اكنون روزها و شبها ، پشت اين پيانوي قديمي ، مي كوشم تا زندگي بي ارزش را در راه هنر خود فدا كنم و به آنانكه در برابر چشمان من مي گريند ، مي لرزند ، مي سوزند و مي ميرند شادماني را هديه دهم .
بايد اين را صادقانه برايت بگويم ، من ديگر به جستجوي تو نيستم . "تو" براي من معناي عام پيدا كرده اي . چنان در هم جا تسري كرده اي كه من توان آن را يافته ام با قدرتي متعالي همه را دوست بدارم و با نگاهي پر از تلاوت و تسبيح روحاني همگان را بنگرم .
تو يك شخص نيستي ، تو روح زاينده ي جهاني و چون خون روشن خورشيد همه جا مي تابي . و من بايد بتوانم تا اين عشق ، اين رنج ، اين اراده و اين تألمات جانگداز دروني را بنوازم . بتوانم با موسيقي ام فرياد برآورم كه من شفاي روح مي خواهم ، من عشق مي خواهم ، من نور مي خواهم . بايد بنوازم تا آن هنگام كه كلمات به زنجير كشيده شده اند و شعر من گلاويز با الفاظ است ، اصوات را بنا سازم و فرياد دردمندانه ي عشق را سر دهم . عشقي منزه از يك شخص و يك چيز ، بسط يافته در همه كس و هم چيز ، براي تمام آنانكه عشق مي ورزند و براي تمام ارواحي كه نمي توانند عقيم بمانند
.
براي هركس تنها يك بار عاشق شدن كافيست تا بتواند براي هميشه به هم كس عشق بورزد....
"آينه اي در برابر آينه ات مي نهم تا از تو ابديتي بسازم" هزار هزار آينه در انعكاس هزار هزار خورشيد و هزار هزار آواز....
من تو را تا ابد مي نوازم.....

قربان تو .....

2003-01-25T01:20:00.000-08:00

دو دست خالي حسرت را گرفته ايم به هر سويي
سرِ شكسته به سنگي را نهاده ايم به زانويي

زمين خموش و زمان خاموش ، جهانيان همگي مدهوش
نمي رسد كمكي حتي ز مردمان خداجويي

كجا نشانه ز ايمان است؟دريغ و دغدغه ي نان است
اگر نشسته به دلهامان فروغ مبهم و كم سويي

به كارنامه ي انسانها عدالتي نشود اجرا
اگر نهي دل و سنگي را به كفه هاي ترازويي

اميد اي گهر ناياب! كجا نشان تو را جويم؟
نه مي روي و نه مي ماني ، مگر فريبي و جادويي؟

دل من اي دل بي آرام! ز جاي خيز و خروشي كن
بهار اگر برود زاين باغ ، چو گل درباره نمي رويي

زمان مستي و حيراني ، گذشته است و نمي داني
بيا گذشتن دوران را نظاره كن به لب جويي

تمام پنجره ها تاريك ز ابر تيره ي ترديد است
غبار غربت آنها را چرا به گريه نمي شويي؟

تمام زخم درونم را به گوش پنجره خواهم گفت
شبي كه رفته ام و از من نمانده حرف و هياهويي

هوروش نوابي

2003-01-10T21:49:00.000-08:00

منتظر نظراتتان هستم.

2003-01-09T01:45:00.000-08:00

.
....عزيزم.آنچه كه مي نويسم از دفتر خاطرات دو سال پيش من است....ارمغان هاي يك پاييز...

همه ي خانه ي ما را هيجاني بيهوده چون تبي هذيان آلود به تكرار در خودگرفته است.اين گاهي اتفاق ميافتد.سالي چند بار از وقتي كه حيرت دوران بلوغ با معصوميت چشمهاي من آميخت. ..
چند سالي گذشته است.اين هيجان آميخته با نگراني سالي چند بار خانه ي ما را تصاحب كرده است.
وسوسه ها هميشه بيهوده مانده اند.يا من تسليم نشده ام يا بزرگتر ها....و من هنوز دختر خانه ي پدرم هستم.
بيرون از چهار ديواري اتاقي كه در آن نشسته ام أ نبض خانه به تندي ميزند و من _قهرمان اصلي ماجرا_
خاموش و مبهوت مانده ام . گويي خون در رگهايم نمي چرخد.
از ميان شكاف پرده ها فقط باريكه اي از آسمان را مي توان ديد.باريكه اي خاكستري رنگ و غم گرفته كه پرنده اي
هم در پهنه اش پر نمي زند.
برادر بزرگم از ميان دو لنگه ي در سر به درون اتاق مي كشد. نگاه مادرم هم
مي ماند.به من ميگويد: _اين بلوز مشكي را عوض كن.چرا لباس نمي پوشي؟
امروز همه به من محبت دارند. توجه دارند.فرمان ميدهند.مادرم هم چند دقيقه ي پيش گفت كه بهتر است بروم آرايشگاه.آيا چه كسي
خواهد آمد؟اين بار . امروز...ديگر تفاوت نمي كند.من حوصله ندارم. مي گويند جوان خوبي است.همه ي
مهرهاي سعادت را هم توي پيشانيش كوبيده اند: مهندس است . پولدار است قد بلند است.هميشه حكايت چيزي شبيه همين
بوده است و هميشه نا اميد كننده...
به گلهاي درون گلدان نگاه مي كنم.آنها را ديروز خريدم.فكر كردم شايد آنها به زيبايي ديدار ما بيفزايند
يا شايد به او بگويند كه من چقدر خوشحالم. اما از ديروز تا حالا همه چيز دگرگون شده است.گلها كه در رقصي غرور آميز
سر به بالا داشتند اكنون كمرشان خم شده و سر هاشان را پايين انداخته اند.فضاي اتاق از شور و انتظار تهي است.
تنهايي رخوت انگيز است.من تپش قلب خانه را احساس نمي كنم.سر و صدا ها را مي شنوم اما از دور . از خيلي دور...
...انگار اينجا نيستم.دلم ميحواهد گلهاي پزمرده و غمگين را از پنجره بيندازم بيرون.همه را با هم . با گلدانشان.

ديروز چگونه گذشت؟ به تندي و با يك شادي كودكانه.امروز روز ديگري است.انگار سالها بين ديروز و امروز فاصله بوده است.همه
چيز مثل يك خواب روشن در ذهنم است.از گلها كمك ميگيرم تا به خاطر بياورم....ديروز اينجا بود.همين جا نشسته بود.
روي زمين أ پشت به ديوار. به من نگاه مي كرد.نگاهش غم داشت .نه آنقدر از عشق . كه از پذيرشي حسرت آلود
و خواستني بيراه و به بن بست خورده....بي تكليفي ما فضا را پر كرده بود.
فكرها . حرفها و كلمات . همه پيش از آنكه راه بيفتند بن بست را مي ديدند و بر جا ميماندند.
در سكوت ما موجي بود از اوج آرامش و قعر نگراني.ديروز.....آيا حقيقت داشت؟
لحظه هاي شاد . لحظه هاي عميق و آرام روز گذشته رفته اند.ذهن من از آنها نقش هايي را نگه داشته.اما
فقط نقش هايي
خواهر كوچكم وارد اتاق مي شود:
_ميهمان مي آيد
در صدايش شوقي هست.به رويم مي خندد.از بيرون صداي جقجقه مي آيد.سرش را از پنجره بيرون مي كند و فرياد مي كشد:
جقجقه اي....
از توي كيف كوچكش پول بر ميدارد و مي دود بيرون. مادرم مرا به نام مي خواند:_غروب شد . حاضر نمي شوي؟
او موهاي صاف مرا دوست ندارد و خيال ميكند ممكن نيست كس ديگري هم آنها رادوست داشته باشد.
من امروز مهمترين فرد خانه هستم.فكر مي كنم ديروز مهمترين انسان روي زمين بودم.اما مطمين نيستم كه ديروز يك رويا
نبوده است...
خواهرم يك جقجقه خريده است و يك بادكنك.با شوقي سر شار وارد اتاق ميشود.من از نگريستن به بازيچه هاي كودكي
وحشت دارم چون به يادم مي اندازند كه بزرگ شده ام و باخته ام.انتظارهاي شوق آميز را براي رسيدن هلو هاي
باغچه . تعطيل شدن مدرسه . تابستان . سفر . عيد....آنروز ها توان سبك و سنگين كردن شادي ها را نداشتم
و همه ي اينها برايم به يكسان شوق انگيز بود.آن روزها كه تمام شدند همه چيز تمام شد.فقط شايد ديروز بود
....ديروز بود كه من براي لحظه هايي چند از انتظارهاي معصومانه ي كودكيم سرشار شدم.ديروز....وقتي از پله ها
پايين مي رفتم تا در را به رويش بگشايم . انگار از آخرين جلسه ي امتحان بيرون آمده بودم و پا تا به سر
شوق . به سوي تابستان آرام و طولاني خويش مي دويدم.

آسمان تاريك تر شده است.گلهاي توي گلدان چه زود مردند. آيا اين براي من حرفي نيست؟ غروب نزديك تر مي شود. هوا كه
تاريكتر شود انها خواهند آمد. يك مهندس بلند قد و پولدار كه من خيال مي كنم عينك تيره اي هم به چشم خواهد
داشت و موهايش سياه خواهد بود.با مادرش و خواهرهايش مي آيند اينجا. چرا من ؟ وقتي او مي توانست هركس ديگر را
هم بپذيرد . چرا من؟

ديروز هوا چه دير تاريك شد. هر روز كه آفتاب مي رود پيدا نيست در بازگشتش چه با خود خواهد آورد. هيچ پيدا
نيست.... اينجا نشسته بود . همين جا به ديوار تكيه داده بود و كودكانه از شادي لحظه ها سرشار بود. فقط من
بودم كه پرسشي چكش وار بر مغزم مي كوبيد كه "فردا؟..فردا؟"
فردا فقط سرگشتگي دود مانندي بود كه در پيش چشمان من مي چرخيد. شايد او هم نگران بود. نمي دانم...

خواهرم صداي جقجقه اش را بلند كرده است. برادر بزرگم يكبار ديگر سر به درون اتاق مي كشد و با لحني سردتر
و خشن تر فرمان مي دهد: _نشسته اي در و ديوار را نگاه ميكني؟بلند شو لباست را بپوش.
در را پشت سرش نمي بندد و من بيرون در مادرم را مي بينم كه تازه ترين لباسش را به تن كرده است. خوشحال
است و نگران. پدرم را ميبينم كه بازديدكنان قدم ميزند و همه چيز را به دقت بررسي مي كند.صداي جقجقه ي
خواهر كوچكم حوصله ام را تمام كرده است.

نگاه مادرم به نگاه من ميافتد .با خودش چه فكر ميكرد كه مي خنديد؟ خنده از لبانش ميپرد. به من ميگويد
:بلند شو خانم بلند شو عزيزم. كدام لباست را مي پوشي؟
شانه هايم را بالا مياندازم . دلم مي خواهد در اتاق را ببندم. او پرسشش را تكرار مي كند. ميگديم : _
نمي دانم...

چرا نمي توان گريخت؟ چرا نمي توان فرياد كشيد؟ چرا نمي توان دست به يك كار تسكين دهنده زد . مثلا گلها
را با گلدانش از پنجره بيرون انداخت؟
سرانجام رو به خواهرم مي كنم و فرياد مي كشم :_
اين صدا را خفه مي كني يا نه؟
با حيرت نگاهم مي كند. دلم مي سوزد. جقجقه را روي لبه ي پنجره ميگذارد و همچنان در من خيره مي ماند.
از جايم برمي خيزم. چه بايد پوشيد؟ صداي يك زن خواننده از ضبط سالن به گوش ميرسد ...نگاهم در آينه در نگاه
خودم مي ماند.
چه شوقي در خانه هست. من لباسي به رنگ آبي آسماني به تن مي كنم و موهايم را از
توي صورتم كنار مي زنم. خواهر كوچكم بادكنكش را به بازي گرفته است و گاه با هراس نگاهي دزدانه به چهره ي
سرد وخاموش من مي اندازد.مادرم در آستانه ي در ايستاده و به من مي نگرد :_زودتر عزيزم . الان سر مي رسند.
....من حرفي ندارم . پيش تر مي آيد . نزديك من مي ايستد و با نگاهي مهربان و نوازش دهنده در من خيره
مي ماند :_نمي داني چقدر آرزو دارم عروسي تو را ببينم. به رويش مي خندم . هيچ چيز مانند عشقي كه اين زن
به من داردبرايم تكان دهنده و تاثر آور نيست. اگرنه . به سادگي مي توانستم. در خانه را به هم بكوبم و
بروم.
او قصه را مي داند. اي كاش چنين با ترحم و نگراني توي صورت من به جستجوي درد و اندوه چشم نمي چرخاند.
من خودم را به آرايش چهره ام مشغول مي كنم. مي گويد :
_بايد قبول كني. يك روز...._اگر امروز نه فردا_ يكروز بايد به دنبال زندگيت بروي.
بحث من و مادرم هرگز به جايي راه نمي برد. كافي است از او بپرسم تو زندگي را چگونه تعريف ميكني تا رشته ي
اندرز ها را يك به يك به گوشهاي سنگين من بياويزد و زندگي خودش و خواهرهايش را براي صدمين بار براي من بازگو
كند.
او حرفش تمام نشده است.هيچوقت تمام نمي شود.:_اين پسر خوب است . فهميده است....زندگي مرتبي دارد....ديگر چه مي خواهي . تو را هم كه خيلي دوست دارد.

جواب مادرم را نمي دهم.مي خواهم فرياد بزنم او مرا مثل يك قرعه ي لاتاري انتخاب كرده است. اما ساكت ميمانم . چون فكر
ميكنم بي فايده است.

بغض اندوه نيست . نميدانم چرا نفسم تنگي ميكند. صداي زنگ در بلند مي شود و مادرم مي دود بيرون. من در اتاق را پشت سرش مي بندم.
خانه شلوغ مي شود. من صداي درهم زنهايي را كه همه با هم حرف مي زنند مي شنوم.
بي تفاوتي و آرامش وجودم جاي خود را به هيجاني غم انگيز مي بخشد. ديروز او اينجا بود. همين جا . پشت به ديوار
. روي زمين نشسته بود و مرا نگاه مي كرد . گلها هم زنده بودند . به من گفت :_
اي كاش مي توانستم بمانم.
شايد منتظر وسوسه اي از جانب من بود . اما من گفتم :_ بهتر است بروي .
اي كاش خواسته بودم كه بماند . از انتظار حرف زد :_شايد درست نباشد كه من از تو بخواهم منتظرم بماني.
_عاقلانه نيست . اين حسابها هميشه غلط از آب در مي آيند .
نگاهش را به چشنهايم دوخت :_تو ازدواج خواهي كرد . نه؟
كوشيدم همه ي اندوهم را زير چهره ي شنگينم پنهان كنم :_نمي دانم . شايد....
_فكر مي كني كي ؟
خنديدم:_ شايد فردا...شايد هرگز....
ما هيچيك نمي دانستيم كه فردا...حكايت تمام خواهد شد.

بادكنك خواهرم با صداي وحشت آوري مي تركد . تپش قلب من زياد شده است . به چهره ي
سرخورده و حسرت گرفته ي خواهرم نگاه مي كنم . چقدر به هم شباهت داريم . او به پاره هاي چروكيده ي
بادكنكش خيره مانده است و من به پاره هاي يك قصه ي از هم پاشيده . هر دو بغضي در گلو داريم. هردو در ماتم
بادكنك هاي رنگي به چهره ي يكديگر نگاه مي كنيم.
من جقجقه اش را به دستش مي دهم و صورتش را مي بوسم :_با اين يكي بازي كن.
ميدانم كه او را تسكين نداده ام . او هنوز به پاره هاي بادكنكش مي نگرد . دلم مي سوزد اما فكر مي كنم
كه ياد خواهد گرفت . به جقجقه اش دل خواهد بست . جانشيني يكي را براي ديگري خواهد پذيرفت. تسليم خواهد
شد و فردا كه مرد جقجقه فروش باز گردد با شوقي . شايد نه كمتر از شوق امروز . از پله ها پايين خواهد دويد
و بادكنك رنگي ديگري خواهد خريد.
از آسمان ديگر جز سياهي نمي توان ديد . ولوله اي خانه ي ما را گرفته است . همه خوشحال هستند . همه مي خندند
.در ميان صداي همه ي زنها صداي يك مرد را هم مي شنوم. مي كوشم گوشهايم را تيز كنم . اما صدايش در صداي جقجقه ي
خواهرم گم مي شود .
برادر بزرگم مرا به نام مي خواند . نگاه من روي گلهاي پژمرده مي ماند . در آينه به خودم نگاه مي كنم . من
غمگين نيستم . گذشته حقيقت نداشته است يا اگر داشته است توالي فراموشي پذير بادكنك ها و جقجقه ها بوده ا
است .
سرم را راست مي گيرم و به سوي نمايشگاه مي روم.....

2002-12-30T23:23:00.000-08:00

نه مي شود كه بماني نه مي شود بروي
تو آمدي كه وجودي خميده را بجوي
و لقمه لقمه ي هر تكه ذره ذره كه شد
براي لقمه ي ديگر گرسنه تر بشوي

تو آمدي بتكاني . درو كني .بدري
و هرچه آينه ديدي جدا كني . ببري
به سفره هاي پر از وصله . سرفه هاي سياه
تمام هستي من را وجب وجب بخري

شبيه شيشه اي از شك ترك ترك شده ام
و مثل قلب مترسك الك الك شده ام
در انزواي كلنجار رفتنم با خود
به جرم فاتح مطلق شدن فلك شده ام

كنون تلاشي قلب پر از تراشه ي من
و مكث لحظه و انگشت روي ماشه ي من
هدف گرفتن خود را همين بهانه بس است:
نماز خواندن چشمت به روي لاشه ي من!

گلاره جمشيدي

2002-12-18T23:04:00.000-08:00

زني شبيه دوباره زني شبيه نقاب
زني شبيه دو پلك پريده رنگ حباب
نفس كشيد و نگه كرد و خط به خط روييد
ميان سايه و روشن درون شيشه ي قاب

زني كه با غليان با صعود فاصله داشت
براي درد كشيدن هميشه حوصله داشت
ز گوهري كه بتابد برقصد و برود
به روي گونه ي گلگون خويش قافله داشت

زني ميان دو بازوي قاب مي خنديد
و شانه هايش از أوار بغض ميلرزيد
و تكه تكه نگاهش چو موش وحشي مرگ
تمام حجم فضا را به خويش مي بلعيد

ميان قاب كسي شكل مي گرفت أرام
كسي كه مثل كسي هست و نيست . وحشي و رام
دو گوشواره ي چوبي دو گيس رفته به باد
كمي ...چگونه بگويم شكسته اما خام

ميان قاب تكان خورد و دست بيرون كرد
دو دست زخمي و خونين چروك و خالي و سرد
و پنج و پنج ...ده انگشت ناگهان واشد
...جلو جلو و جلو تر...مرا به چنگ أورد

چهار چشم. دو بيني.دو سر.دو پيشاني
دو چهره روبروي هم.دو برق عصياني
دو لب كه واشد و أرام و بي صدا لرزيد
و جمله هاي پريشان و گنگ و هذياني

طنين مبهمي از بازتاب صد فرياد
گه پشت قرن سكوتي سياه رفت از ياد
...و عشق راز عجيبي كه ساليان دراز
درون سينه نهفت و نمي رود بر باد

زني شبيه تلاطم...شبيه أتش و دود
زني مردد ماندن ميان بود ونبود
چقدر شكل خودم بود...شكل پيري من
...كه قاب .قاب نبود...أنچه بود أينه بود...

گلاره جمشيدي

2002-12-01T02:20:00.000-08:00

!اي ياد دوردست كه دل مي بري هنوز
چون آتش نهفته به خاكستري هنوز
هرچند خط كشيده بر آيينه ات زمان
در چشمم از تمامي خوبان سري هنوز
سوداي دلنشين نخستين و آخرين!
عمرم گذشته است و توام در سري هنوز
اي چلچراغ كهنه كه زانسوي سالها
از هر چراغ تازه،فروزان تري هنوز
بالين و بسترم همه از گل بياكني
شب ، بر حريم خوابم اگر بگذري هنوز
اي نازنين درخت نخستين گناه من!
از ميوه هاي وسوسه بارآوري هنوز
آن سيب هاي راه به پرهيز بسته را
در سايه سار زلف تو مي پروري هنوز
وآن سفره ي شبانه ي نان و شراب را
بر ميز هاي خواب تو مي گستري هنوز
با جرعه اي ز بوي تو از خويش ميروم
آه اي شراب كهنه ! كه در ساغري هنوز

حسين منزوي

2002-11-24T23:26:00.000-08:00

....جان سلام،
مدتيه كه نتوانستم چيزي بنويسم.نه اينكه وقت نداشتم،چرا وقت داشتم....يه موقع هايي هست كه حرف هم
داري ولي نمي تواني بنويسي.بهتره بذاري اين يك دانه برگ هم از درخت بيفتد،يا اين يك قطره اشك از چشمت،اون موقع
سبك بشي و بتوني بنويسي.
دارم عادت مي كنم،نه به اينجا،نه به مردماني كه چشمهاشون رنگ چشمهاي مردم خودت نيست،نه به هوايي كه
هيچ وقت مثل هواي سرزمين خودت هواييت نميكنه،....به حس و حالي كه دارم،به غربتي كه توي وجودم ريشه
دوانده،...به اينكه بتواني تمام تنهايي و دلتنگي خودت را با يك موسيقي ساده از بين ببري.يك آهنگ كوتاه كه تو را مي بره به روزهاي در اوج
بودن.روزهاي دراوجِ بودن براي من دو سه سال آخري بود كه آنجا بودم.روزهاي خواستن و خواسته شدن....دوست داشتن و دوست داشته شد......روزگار غريبي است.مگه من هميشه آرزو نمي كردم برم توي يك دهِ كوچك،يك جاي دور ، تو همان سرزمين خودم زندگي كنم؟.....بهم
ميگفتي تنها؟ميگفتم نه....با يك مرد كه تنها داراييش از مال دنيا يك ساز باشه....مي خنديدي....
نگاهت....
بهت مي گفتم از اين شهر خسته ام،دلم شير تازه ي گوسفند مي خواد.دلم صداي قوقولي قوقوي خروس مي خواد....دلم
لباس چين چيني و گل گلي دهاتي مي خواد.....مي خنديدي...
ماءمن گرم و آفتابي من كجاست اي غربت دير آشناي اين ديار؟ كوههاي بلند شهر من كه بر ذره ذره سنگهايش ، تكه تكه
دلم را چسبانده اند؟
نه...شكوه نمي كنم.خودم اين راه را انتخاب كرده ام.مگر من نبودم كه از تكرار و بيهودگي و بي هدفيهاي
زندگيم گريختم تا به آرمانهاي طلاييم دست يابم؟ برهنه از لباس غصه هاي دور و ديرين....رها از خستگي هاي هميشه،

برايت تا به حال از وضع زندگيم در اينجا ننوشته ام.شايد هرگز ننويسم.چه اهميت دارد؟ كار مي كنم؟ درس مي خوانم يا اصلا گدايي
ميكنم؟ تنها اين مهم است كه باران تند شده...تنه هاي نيمه لخت درختان برق مي زنند...خيابان برق ميزند...آدمها را پرواي
باران زير چترها پنهان كرده است....اما من باران را پذيرفته ام.
باران مرا ياد آن روز آفتابي مي اندازد....تو آمده بودي...با يك بغل گلهاي صحرايي...نارنجي...زرد...
قرمز....

اينجا با اولين كسي كه آشنا شدم،زن پير همسايه است . اگر حوصله اي بود برايش حرف مي زدم.از خودم
ميگفتم،مثل همه ي آدمهاي ديگر كه وقتي گرسنه نباشند از عشق قصه سر مي كنند،برايش مي گفتم كه يك نفر بود....در زندگي من هم
مثل همه ي بره هاي معصومِ گلّه كه راههاي تكرار شده ي يكديگر را دنبال مي كنند.....
اگر مي شد حرف زد، من از عشقهايي كه در دو سوي حصارهاي شيشه اي زندگي مي كنند حرف مي زدم....
مي دانم كه كنجكاو است و چقدر دلش مي خواهد كه من اشك ريزان حكايت عشقي را آغاز كنم كه مثلا در
دانشكده يا يك ميهماني خانوادگي شروع شد،براي مدتي زندگي مرا گل باران كرد...آنگاه مثلا من يا آنكس ،يكي از ما، بي وفايي كرد...يا
هردو....قصه تمام شد و ما همچون دو سرگشته ي راه گم كرده هر يك به سويي رفتيم....
شايد دوست دارد اين را هم اضافه كنم كه او اكنون ازدواج كرده است، يا نه، پشيمان است و دلش مي خواهد
به سويم باز گردد......
مسخره است.او هيچ نمي داند و هرگز نخواهد دانست كه حكايت دل من با تمام حكايت هاي دنيا فرق دارد......

قربان تو.........

2002-11-23T04:01:00.000-08:00

همه شب با دلم كسي مي گفت
”سخت آشفته اي ز ديدارش
صبحدم با ستارگان سپيد
مي رود، مي رود،نگهدارش”
من به بوي تو رفته از دنيا
بي خبر از فريب فرداها
روي مزگان نازكم مي ريخت
چشمهاي تو چون غبار طلا
تنم از حسّ دستهاي تو داغ
گيسويم در تنفّس تو رها
مي شكفتم ز عشق و مي گفتم
”هر كه دلداده شد به دلدارش
ننشيند به قصد آزارش
برود،چشم من به دنبالش
برود،عشق من نگهدارش”
آه اكنون تو رفته اي و غروب
سايه مي گسترد به سينه ي راه
نرم نرمك خداي تيره ي غم
مي نهد پا به معبد نگهم
مي نويسد به روي هر ديوار
آيه هايي همه سياه،سياه

2002-11-17T00:03:00.000-08:00

آخه عشقي كه تو قلب ما نشسته كاغذي نيست
مثل فولاده كه سخته تا نمي شه
تيكه هاش جدا نمي شه
استواره ، مثل كوهه ، مثل يك حقيقته كه گرچه تلخه با شكوهه
نور مهتابي ماهه كه به صورتت مي تابه
يا مثل غروب خورشيد پشت كوههاي بلنده
كه آدم دلش مي گيره
اما زندگي به اين غصه ها بنده
مثل بوي نون صبح زود و كوچه هاي خاكي
مثل اون جمله رو لبها توي لحظه هاي پاكي
يا مثل نفس كشيدن توي لخظه هاي آخر
كه پر از خاطره مي شي و دوستت دارم مي شه صداي آخر
مثل مرگ يك ترانه كه پر از صداي باده
يا تولد يه قصه تو يه قلب پاك و ساده
مثل موندن و نرفتن
مثل حرفاي تو و من
يا مثل صداي بارون تو شباي بي ستاره
كه چشات دو تيكه ابره هي مي باره، هي مي باره
مثل دست خسته ي من
كه رو شونه هات مي ذارم
توي لحظه ي جدايي كه مي باري و مي بارم
يا مثل خيسي شبنم روي سبزي گياهه
مثل پيچ گنگ جاده واسه چشمي كه به راهه
مثل شعله هاي آتيش توي شب هاي زمستون
يا مثل نگاه آخر كه مقدسه برامون
مثل اشكي كه رو گونه هات مي ريزه ،
عشقمون قدّ يه دنياس ، برامون پاك و عزيزه
كه ما خوشبختيم و عاشق
عاشق صداي بارون روي پوسيده ي ناودون
عاشق دستاي خسته،عاشق صداي قلباي شكسته
عاشق شباي مهتابي و جاده هاي رفتن
كه مي ريم به سوي دنياي تو و من
عاشق غروب دريا براي چشاي خسته
عاشق خطّاي كهنه رو يه دست پينه بسته
يا يه قاب عكس خالي كه چقدر خاطره داره
يا كه پرواز كبوتر زير ابر پاره پاره
هرچي دنيا رو جهنم بكنن هنوز يه روزن
راهيه براي دلهاي تو و من
هرچي رو بگيرن از ما
ما توي دريا اسيريم
اونو هيچ كس نمي گيره
تا كنار هم بميريم....

2002-11-15T22:06:00.000-08:00

پرسيد يكي ز من كه : معشوق تو كيست؟
گفتم كه فلان كس است، مقصود تو چيست؟
بنشست و به هاي هاي بر من بگريست
كز دست چنان كسي تو چون خواهي زيست؟

2002-11-12T23:25:00.000-08:00

.....جان سلام
ميداني،انكار كردن حقيقتي كه وجود دارد به همان اندازه احمقانه است كه زياده روي در پذيرفتن آن.
...وشايد به همان اندازه رنج آور است.ما آدمهاي عجيبي هستيم،يكتواختي ها را به اميد دگرگونيها به هم مي ريزيم اما هميشه دگرگونيها برايمان غم انگيز و حسرت آفرين
هستند.
...به عقربه هاي ساعت نگاه مي كنم...هر شب آنها را كوك كرده ام كه همه ي زندگي مراكوك كنند و به من فرمان دهند كه
گاه رفتن است.
اما من بايد بمانم....ميان ماندن و رفتن ديگر حكايتي نيست...آشكارا بر پرده ي كنايت نمي رود.

خاطره ها با من است.گفتند تنها صداست كه مي ماند...اما مگر بو نمي ماند؟.....پاييز است وبوي پاييز اينجا
كه از پنجره به درون اتاق مي ريزد مرا به دورها مي برد...پاييز چند سال پيش بود؟ يك سال؟
دوسال؟هزار
سال؟ در بي زماني عشق ، زمان مفهومي ندارد.احساسات روي هوا،روي باد،روي بوي فصل مي ماند و هر زمان
دوباره آن هوا ، آن باد و آن بو مي آيدتمام حس و حال گذشته را با خود مي آورد.
پاييز بود و آرامش بود،پاييز هست و آرامشي نيست.تو بودي....بزرگوار و آرام ....مي نشستي....ويولنسل را در آغوش
مي گرفتي ( و من هزار بار به آن ساز حسودي ام مي شد) ....آرشه....يك حركت و قلب من بود كه به جاي
سيمها مي لرزيد...مي لرزيد و تو آرام و صبور مرا برگ پاييز مي كردي و شكوفه ي بهار....
اينجا موسيقي هم مفهوم گذشته را براي من ندارد....غم شادي آفرين تنبوري نيست وحبس نفسي با شور دف.
....مي مانم.براي چه به نياز هاي معصومي كه حقيقت دارند تازيانه زنم؟مي مانم تا مردمي كه هرگز راهشان
با من يكي نبوده است از من گدايي اطمينان نكنند....اگرچه آوازهاي سرزمين مادري ام تا ابد در من
خاموش بمانند.
من به جستجوي شادي آمده ام.آن مفهوم غريبي كه در شهر آشناي خودم گم كرده بودمش و براي يافتنش به غربت زده ام.
آن ستاره ي دوردستي كه تنها در خطوط مهربان زير چشمان پدرم بود و لبخند گاه گاه نگاه مادرم .اگر مفهوم غم در
. زندگي كسي حلّ شده باشد ، ديگر هيچ چيز غم انگيز نيست.من به جستجوي شادي آمده ام. و نه خوشبختي.
خوشبختي چيز ملال آوري است.تنها به درد گاوها و تاجرها مي خورد.
پاييز هست و تو نيستي....عشق تا خودش ،خودش را انكار نكند هيچ كس هيچ بلايي نمي تواند به سرش بياورد.
...واي به روزي كه عشق به انكار خود برخيزد.
....من از انتهاي هرچه نسيم است مي وزم....و فرو مي ريزم با گيسوان سنگينم در دستهاي تو...و هديه
....مي كنم به تو گلهاي استوايي اين گرمسير سبز جوان را.
تو؟.....نه .هذيان است...هذيانهاي دختر تنهايي در نيمه شب يك سرزمين بي بهار...تو نيستي...شايد هرگز نبوده اي.
شايد از اوّل همه چيز هذيان بود...خواب بود. كابوس يا رويا؟فرقي نمي كند....به اندازه ي تمام آرامشي
كه به زندگي من دادي، اندوه هم دادي و دلتنگي.هرچند
ما سخاوت پيشه ايم و دل به هركس مي دهيم
پس نمي گيريم ديگر گوهر بخشيده را
فاصله اي هست بين زماني كه يك استخوان مي شكند و زماني كه درد شكستگي آغاز مي شود....براي من اين فاصله
به سر آمده.....
.....درد ميكشم...

قربان تو.......

2002-11-12T02:56:00.000-08:00

يادمان باشد از امروز جفايي نكنيم
گر كه در خويش شكستيم صدايي نكنيم
خود بتازيم به هر درد كه از دوست رسد
بهر بهبود ولي فكر دوايي نكنيم
جاي پرداخت به خود بر دگران انديشيم
شكوه از غير خطا هست،خطايي نكنيم
ياور خويش بدانيم خداياران را
جز به ياران خدا دوست وفايي نكنيم
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق ز هر بي سر و پايي نكنيم
گر كه دلتنگ از اين فصل غريبانه شديم
تا بهاران نرسيده ست هوايي نكنيم
گله هرگز نبود شيوه ي دلسوختگان
با غم خويش بسازيم و شفايي نكنيم
يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم
وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نكنيم
پر پروانه شكستن هنر انسان نيست
گر شكستيم ز غفلت من و مايي نكنيم
و به هنگام نيايش سر سجاده ي عشق
جز براي دل محبوب دعايي نكنيم
مهرباني صفت بارز عشاق خداست
يادمان باشد از اين كار ابايي نكنيم

هوروش نوابي

2002-11-06T00:49:00.000-08:00

.....جان سلام!
به قول فروغ ”آرامش دستهاي خالي را،اضطراب دستهاي پر نمي دانند”.اينجا،با هر قدمي كه براي پيشرفت و
بالا كشيدن خودم بر ميدارم،اضطرابي كه مدتي است در من خانه كرده،عميق تر ميشه.آنجا كه بودم،براي
دلتنگي هايم راه گريزي بود.يك قرار گروهي و ديدار با بچه ها ،چرت و پرت گفتن و خنديدن،و گاهي هم
كل كل كردن با هر كدومشون يا اصلا تنهايي رفتن به يك گورستان قديمي تو خيابان دربند و نشستن و زل زدن
به قبر يك شاعره ي جوانمرگ شده مي توانست اضطراب و تنهاييم را پاك از بين ببره.
اما حالا هي جمع ميشه روي هم و خدا مي دونه كي سر بر كنه.
مدتي بود كه به هر دري مي زدم تا بتوانم شرايط زندگيم را عوض كنم.از همه چيز خسته شده بودم.
از اون همه يكنواختي كه ريخته بود تو زندگيم و حالمو به هم مي زد.از بي هدفي واينكه حالا بالاخره امروز و فردا
بايد جواب يكي از اين جوانك هايي كه در خانه ات را ميزنند بدي و بري يك زندگي بي روح و بي عشق و مسخره
را باهاش شروع كني...بشي يك زن خانه و صبح دنبال خريد سبزي و عصر پاي درس و مشق بچه ات.
....يا اصلا نه...بموني خانه ي بابات و هي هر صبح بري سر كار و عصر خسته بياي خانه و دوباره فردا
همان و همان....
خوب،خودت مي دوني ظهور تو توي زندگي من يك حادثه بود،يك اتفاق....يك روز مثل همه ي روزهاي خدا آدم از خواب پاشه
و بره دنبال كار و زندگيش،بعد يكدفعه با كسي آشنا بشه كه مي تونه به زبون خشك و تشنه ي روحش طعم توت فرنگي
بده و به نگاه سردش رنگ پرتقالي.
حادثه ي عزيز زندگي من!با طلوع خورشيدوار تو ،تمام خستگي ها غروب كرد.....
اما ”هميشه فاصله اي هست،وصل ممكن نيست.”
قربان تو،......

2002-11-02T05:40:00.000-08:00

در انتظار تو تا كي سحر شماره كنم؟
ورق ورق شب تقويم كهنه باره كنم؟
نشانه هاي تو بر چوبخط هفته زنم
كه جمعه بگذرد و شنبه را شماره كنم
براي خواستن خير مطلقي كه تويي
به هر كتاب ز هر باب استخاره كنم
شب و خيال و سراغ تو،باز مي آيم
كه بهت خانه ي در بسته را نظاره كنم
تو كي ز راه ميايي كه شهر شبزده را
به روشنايي چشمم چراغواره كنم؟
ز ياس هاي تو مشتي بباشم از سر شوق
به روي آب و قدح را بر از ستاره كنم
هزار بوسه ي از انتظار لك زده را
نثار آن لب خوشخند خوشقواره كنم
هنوز هم غزلم شوكراني است الا
كه از لب تو شكرخندي استعاره كنم

2002-10-30T23:23:00.000-08:00

.....عزيز
هر روز كه از اينجا بودن من مي گذره،هزار روز از خاطراتم دورتر مي شم.
آفرينش هاي انسان،هميشه گذران است.
شايد من كم كم شبيه تمام شهروندان اينجا شوم،اما هيچ كدام از شهروندان اينجا هرگز مثل من نخواهند شد.
آنها هرگز نخواهند فهميد احساس محروميت براي يك جوان ايراني چه طعمي دارد.
امروز از صبح باران مي باريد.و من خود را من ديدم كه بيهوده و بي هدف زير باران راه من روم.
عجيب نبود كه چشمهايم به دنبال تو مي گشت.مي دانستم كه نيستي،اما دلم مي خواست بودي.با تو مي شد حرف زد،
مي شد از دلتنگي گفت....از احساسي كه براي هيچ كس به قدر من باور پذير نيست...دلتنگ شدن حتي براي خاطره ي
فوت كردن شمعهاي يك كيك تولد و شايد تمام بازي هاي تكراري كه هرگز ملال آور نخواهند شد.ولي آيا بايد
از محبت ها زنجير ساخت و از بستگي ها كوله باري سنگين وطاقت شكن؟
امروز بايد بدانم كه من ديگر آن دختر كوچكي نيستم كه مادرش هر صبح موهايش را مي بافت و بر سر هر
بافته يك روبان سفيد مي زد، آن دختر دانشجويي نيستم كه هر روز روي پلكهايش خط چشم سياه ميكشيد و
راه مي افتاد به سمت دانشگاه.بايد بدانم كه تو اينجا نيستي و من نبايد به ديدار هرچند تصادفي تو در هر نقطه اي از
شهر،هر كوچه و پس كوچه و هرجا كه مطمين هستم هرگز نخواهي بود دل خوش كنم.
امروز مي توانم گيسوانم را در آزادي اين فضاي بي اجبار به دست خنكاي نسيم دهم و تمام خيابان هاي شهر را بي قيد و آزاد
و بي هراس ،بدوم و بدوم و بدوم.....شايد تا آخر اين دنيا......
قربان تو......

2002-10-29T01:40:00.000-08:00

در چشم هاي شعله ورت آنروز چيزي نشسته و سركش بود
چيزي هم از قبيله ي خاكستر چيزي هم از سلاله ي آتش بود

در ني ني دو چشم درخشانت هم خنده برق مي زد و هم خنجر
در آتش نگاه پريشانت ،مابين مهر و كينه كشاكش بود

يك لحظه آن نسيم كه مي آمد وآن ابرهاي تيره كه مي رفتند
آنگاه چشمت-آينه ي روحت-آن ميشي زلال چه بي غش بود

وقتي كه آن سرود قديمي را شوريده وار زمزمه مي كردي
آنروز مويه هاي تبالودت در پرده ي كدام پريوش بود؟

گه گاه پلك هاي تو مي باريد خاكستري بر آتش چشمانت
آرامش موقّتت اما نيز مانند خواب باد ، مشوّش بود

هم شور مرگ در تو تجسّم داشت هم شوق زيستن،چه بگويم من،
زآن پرده ي شگفت كه جاياجاي با سرخ و آبي تو منقّش بود

در چشم هاي شعله ورت مي سوخت آن آتش بزرگ كه پيش از تو
باغ گل صبوري ابراهيم ،داغ دل صفاي سياوش بود

جان تو بود آنچه رها مي شد تا مرز عشق و مرگ يكي باشد
آري يگانه ي تو به تنهايي تير وكمان و بازوي آرش بود

تو گردباد بودي و پيچيدي بر خويش و تن ز خاك رهانيدي
مخروط وازگونه ي خشماخون! پرواز آخرين تو هم خوش بود

حسين منزوي

2002-10-27T01:02:00.000-08:00

گندمزار

2002-10-26T05:30:00.000-07:00

.....جان سلام،
تا آخرين لحظه در فرودگاه چشمهايم تو را جستجو مي كرد.احساسم اين بود كه ديگر باز نخواهم
گشت و دلم مي خواست ببينمت.نيامدي،مطمينم كه نتوانستي.حالا تو ديگر يك
دانشجوي ساده نيستي كه به ميل خودت سر كلاس نروي و به جايش بروي فرودگاه براي بدرقه
من.يك آدم مهم پشت ميز نشين شده اي.خنده ام مي گيرد.با همه احترامي كه براي تو در خودم
دارم،نمي توانم به تو به عنوان يك آدم مهم فكر كنم.انگار تو براي مهم بودن،براي پشت ميز نشستن،صدايت را به گلو انداختن
و روي صندلي گردانت چرخيدن خلق نشده اي.راستي تو بايد چه كاره مي شدي؟

در مدتي كه اينجا هستم،كم كم دارم خودم را به همه چيز عادت مي دم.مي داني
كه سخته.بعد از سالها زندگي كردن تو يك جا،يكدفعه بخواي همه چيز را ترك كني و خودتو
با يك عالمه چيز هاي جديد وفق بدي.
يك مرحله ي ديگه از زندگي من تموم شده به نظر ميرسه.انساني كه اين مدت
در من ساخته شده،انساني است كه هنوز تا من بيگانه هست.
مرحله ي توي تهران-اون شهر كثيف ولي دوست داشتني-زندگي كردن،سوار تمام اتوبوس ها
ي شهر شدن،توي تمام كتابفروشي هاي شهر وول خوردن،ساعتها در بوفه ي دانشگاه
با بچه ها مزخرف گفتن و خنديدن و سر كلاس نرفتن و...در زندگي من به پايان
خود رسيده.
تحول سنگيني است كه هنوز آنرا باور نمي كنم.دگرگوني گيج كننده و نگراني
آوريست.
يكبار ديگر هم اين احساس را داشته ام.شانزده-هفده ساله بودم،نگاه آدمها
ديگه نگاه به يك دختر بچه نبود.نگاه به دختري بود كه قد كشيده و بالغ شده
بود.نگاه خريدارانه اي كه برايم سخت عذاب آور بود.
حيرت گيج كننده ي آنزمان با معناي عميق تري به من باز گشته است.
چقدر به گوش دادن حرفهايت عادت داشتم.هرچند در واقع تو يكي از سنگ صبورها
ي من بودي.دلم ميخواد از خودم يك كتاب برات بنويسم.
....امروز غروب سخت دلم هواي آن كرده بود كه مثل گذشته بهت زنگ بزنم ،پاشي بياي پيش من ، برام حرف بزني و من گوش بدم...
اما خوب،من ديگه فهميده بودم با دستمزد كار كردن تو يك شركت كوچك و تا ابد
يك كارمند ساده ماندن نميشه براي هميشه زندگي كرد و خوشحال بود.
مگه بهترين تفريح هاي من چي بود؟فوقش رفتن به يك سينما و ديدن يك فيلم چرند
يا شركت در يك ميهماني خسته كننده.
فقط وجود دوستهام بود كه اون مدت پابندم كرده بود.و برام همين كافي بود
كه صبحها تا ميام پشت پنجره اول از همه كوههاي قشنگم را ببينم كه مطمين بودم كه فقط وفقط مال منه
وبس.
اما تا كي ميشد به بين چيزها اكتفا كرد؟زندگي من وسعت و آزادي مي خواست.چيزي كه نتوانستم آنجا پيداشكنم و به خاطرش سعي كردم همه چيز را عوض كنم.حالا در تازگي اين محيط،انگار دوباره زاده شده ام.پشت پا زده ام به تمام بي تكليفي ها،پذيرش هاي حسرت آ
آلود و خواستن هاي بي راه و به بن بست خورده.شايد آمده ام تا آرزوهاي تمام دختران شهر را تحقق ببخشم.
مثل تمام دختران شهر،با همان خاطرات عجيب،بغض هاي فرو خورده،آرزوهاي واخورده،عشق هاي مدفون شده،
دوست داشتن ها و دوست داشته شدن هاي بي راه وبي هدف و...
با نوشتن اينها براي تو آرام تر ميشوم.
باز هم برايت خواهم نوشت.
قربان تو......

2002-10-21T00:43:00.000-07:00

حرفي به من بزن...
حرفي به من بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم...
زندگي شايد آن لحظه ي مسدوديست
كه نگاه من
در ني ني چشمان تو
خود را ويران مي سازد....

2002-10-20T01:47:00.000-07:00

همه ي هستي من آيه ي تاريكيست
كه ترا در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه تو را آه كشيدم،آه
من در اين آيه تو را
به درخت و آب وآتش پيوند زدم.....

2002-10-18T23:22:00.000-07:00

همه مي دانند
همه مي دانند كه من و تو
از آن روزنه ي سرد و عبوس باغ را ديديم
و از آن شاخه ي بازيگر دور از دست
سيب را چيديم
همه مي ترسند
همه مي ترسند، اما من وتو
به چراغ و آب و آيينه پيوستيم
و نترسيديم
سخن از پيوند سست دو نام
و هماغوشي
در اوراق كهنه ي يك دفتر نيست

سخن از گيسوي خوشبخت من است
با شقايق هاي سوخته ي بوسه ي تو

2002-10-18T23:19:00.000-07:00

زني كه صاعقه وار آنك رداي شعله به تن دارد
فرو نيامده خود پيداست كه قصد خرمن من دارد
هميشه عشق به مشتاقان پيام وصل نخواهد داد
كه گاه پيرهن يوسف كنايه هاي كفن دارد
كيم،كيم كه نسوزم من؟تو كيستي كه نسوزاني؟
بهل كه تا بشود اي دوست!هر آنچه قصد شدن دارد
دوباره بيرق مجنون را دلم به شوق مي اندازد
دوباره عشق در اين صحرا هواي خيمه زدن دارد
زني چنين كه تويي بي شك شكوه و روح دگر بخشد
به آن تصور ديرينه كه دل ز معني زن دارد
مگر به صافي گيسويت هواي خويش بپالايم
در اين قفس كه نفس در وي هميشه طعم لجن دارد

حسين منزوي

2002-10-17T01:00:00.000-07:00

آن تيره مردمكها،آه
آن صوفيان سادهءخلوت نشين من
در جذبهء سماع دو چشمانش
از هوش رفته بودند
ديدم كه بر سراسر من موج مي زند
چون هرم سرخگونهء آتش
چون انعكاس آب
چون ابري از تشنّج بارانها چون آسماني از
نفس فصلهاي گرم
تا بينهايت
تا آنسوي حيات
گسترده بود او
ديدم كه در وزيدن دستانش
جمعيت وجودم
تحليل ميرود
ديدم كه قلب او
با آن طنين ساحر سرگردان
پيچيده در تمامي قلب من....
.... در يكديگر گريسته بوديم
در يكديگر تمام لحظهءبي اعتبار وحدت را
ديوانه وار زيسته بوديم

فروغ

2002-10-17T00:29:00.000-07:00

اكنون تو اينجايي
گسترده چون عطر اقاقي ها
در كوچه هاي صبح
بر سينه ام سنگين
در دستهايم داغ
در گيسوانم رفته از خود،سوخته،مدهوش
اكنون تو اينجايي

چيزي وسيع و تيره و انبوه
چيزي مشوّش چون صداي دوردست روز
بر مردمكهاي پريشانم
مي چرخد و مي گسترد خود را
شايد مرا از چشمه مي گيرند
شايد مرا از شاخه مي چينند
شايد مرا مثل دري بر لحظه هاي بعد مي بندند
شايد....
ديگر نمي بينم.

فروغ

2002-10-16T23:17:00.000-07:00

ظرف عسل!دريچهءكندو!
آميزش حيا و هياهو!
دمسرد تفته! شاد غمنگيز!
خورشيد كهربايي پاييز!
ميدان!سراچه!كوي!خيابان!
دريا!كوير!باغ!بيابان!
چون رنگ جام هاي به ظاهر
با رنگ جامه ها متغير
گاهي به رنگ سرخ حنايي
گاهي به رنگ زرد طلايي!
زير هزار طاق سليمان!
محراب كفر!مسجد ايمان!
بيدار خواب قاب مورب!
آيينهء درشت محدب!
آونگ انتظار دقايق!
تا فصل انتشار شقايق!
گردونهء شمارش معكوس!
تا انفجار قطعي فانوس!
فانوس آفتابي دريا!
درياچهء سرابي صحرا!
آهوي دشت هاي تتاري!
اي چشم دوست!با توام آري

2002-10-15T23:35:00.000-07:00

هر كه ز حور پرسدت رخ بنما كه:همچنين
هر كه ز ماه گويدت بام برآ كه:همچنين
هر كه پري طلب كند چهره خود بدو نما
هر كه ز مشك دم زند زلف گشا كه: همچنين
هر كه بگويدت ز مه ابر چگونه وا شود
باز گشا گره گره بند قبا كه: همچنين
گر ز مسيح پرسدت مرده چگونه زنده كرد
بوسه بده به پيش او جان مرا كه:همچنين
هر كه بگويدت بگو كشته عشق چون بود
عرضه بده به پيش او جان مرا كه:همچنين
هر كه ز روي مرحمت از قد من بپرسدت
ابروي خويش عرضه ده گشته دو تا كه:همچنين
...از تبريز شمس دين بوك مگر كرم كند
وز سر لطف بر زند سر ز وفا كه:همچنين

حضرت مولانا

2002-10-13T22:55:00.000-07:00

چشمان تو كه از هيجان گريه مي كنند
در من هزار چشم نهان گريه مي كنند
نفرين به شعرهايم اگر چشم هاي تو
اينگونه از شنيدنشان گريه مي كنند
بانوي من!چگونه تسلايتان دهم؟
چون چشم هاي باورتان گريه مي كنند
پر كرده كيسه هاي خود از بغض رودها
چون ابرهاي خيس خزان گريه مي كنند
وقتي تو گريه مي كني اي دوست!در دلم
انگار ابرهاي جهان گريه مي كنند
انگار با تو بار دگر خواهران من
در ماتم برادرشان گريه مي كنند
در ماتم هزار گل ارغوان مگر
با هم هزار سرو جوان گريه مي كنند
انگار عاشقانه ترين خاطرات من
همراه با تو مويه كنان گريه مي كنند
حس مي كنم كه گريه فقط گريه تو نيست
همراه تو زمين و زمان گريه مي كنند

حسين منزوي

2002-10-13T22:50:00.001-07:00

حسن يك
حسن دو
حسن دنده به دنده
حسن چرا نمي خنده؟
تو دنياي شماها
كه آزادي تو بنده
حسن چه جوري بخنده؟
از اون روزي كه آدم تو دنيا پا گذاشته
از اون روزي كه شلاق دورنگي
روي گرده مردا جا گذاشته
ديگه جا واسه يك رنگي نمونده
حسن چه جوري بخنده؟
اگه كام جوونمرداي عالم مثه زهره
اگه شادي و مستي با دل عاشقا قهره
ولي زندگي ظالما شيرين مثه قنده
حسن واسه چي بخنده؟
حسن از بچه گيش رنگ صداقت رو نديده
فقط حرفي شنيده
حسن ميدونه اين حرفا چرنده
حسن چه جوري بخنده؟
حسن يك
حسن دو
حسن فصل خزونه
دلش درياي خونه
حسن روزي كه اين چشماي گريونو ببنده
...حسن شايد بخنده

حسن همايي

2002-10-13T22:50:00.000-07:00

2002-10-12T23:16:00.001-07:00

let's nature be your teacher
let's love be your guide

2002-10-12T23:16:00.000-07:00

و روزي ما دوباره كبوترهاي مان را پيدا خواهيم كرد
ومهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت
روزي كه كمترين سرود بوسه است
و هر انسان براي هر انسان برادري است
روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند
قفل افسانه اي است
و قلب براي زندگي بس است
...ومن آن روز را انتظار ميكشم
حتي روزي كه ديگر نباشم...

ا.بامداد

2002-10-10T00:49:00.000-07:00

خيال خام پلنگ من به سوي ماه پريدن بود
و ماه را ز بلندايش به روي خاك كشيدن بود

پلنگ من دل مغرورم پريدو پنجه به خالي زد
كه عشق ماه بلند من وراي دست رسيدن بود

من و تو آن دو خطيم آري موازيان به ناچاري
كه هر دو باورمان زاغاز به يكدگر نرسيدن بود

گل شكفته خداحافظ اگرچه لحظه ديدارت
شروع وسوسه اي در من به نام ديدن و چيدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به كام من
فريبكار دغل پيشه بهانه اش نشنيدن بود

اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شيپوري مدام گرم دميدن بود

چه سرنوشت غم انگيزي كه كرم كوچك ابريشم
تمام عمر قفس مي بافت ولي به فكر پريدن بود

2002-10-08T01:44:00.000-07:00

از من اي محبوب من با يك من ديگر
كه تو او را در خيابان هاي سرد شهر
با همين چشمان عاشق باز خواهي يافت
گفتگو كن
و به ياد آور مرا در بوسه اندوهگين او
بر خطوط مهربان زير چشمانت

2002-10-07T03:53:00.000-07:00

به نام خدا

2002-10-07T03:34:00.000-07:00

شروع ميشوم آنجا توخام ميكني ام
به جادوي دل و آواز رام ميكني ام

2002-10-07T03:27:00.000-07:00

سلام

2002-10-07T03:25:00.000-07:00

گوش كن به صداي دوردست من در مه سنگين اوراد سحرگاهي
ومرا درساكت آيينه ها بنگر
كه چگونه باز با ته مانده دست هايم عمق تاريك تمام
خوابها را لمس ميسازم
و دلم را خالكوبي مي كنم
چون لكه اي خونين
به سعادت هاي معصومانه هستي